İLK VE SON 7 ŞUBAT 2012


Kapalı gözlerimi kırpıyorum. Ambulansın şerit ihlalini görüp duruyorum. Göz kapaklarımın altına geçen ışıklar oluyor bazen. Etrafta sonsuz bir zengin adam ne yaptı muhabbeti. Sevmediğim ot dibimde batıyor. İzin günümde peyda olan acil hasta yüzünden gittiğim Adana’dan dönüşte üşüyorum. Güneş şehrinden kara gazlıyor şoför. Nefesim gözle görülüyor. Hastanenin bu yürüyen uzvunda geçirdiğim her saniye daha fazla kirlendiğimi düşünüyorum. Yolda eğlendirsin diye çantaya attığım cihazlara dokunmak gelmiyor içimden. Kirletmek gelmiyor hasta pisliğiyle. Dün geceki ışığa tahammülsüzlüğüm sürüyordu oysa. Bu gece de tek isteğim mum ışığında polisiye izlemekti. Beyaz kulaklığımda Göksel “Acıyor” diye çığlık atarken nerede olmayı arzulayıp neler yaptığım içimi sıkıyor. Bir daha tarih 7 Şubat 2012 olmayacak. Bu ne ziyan.

Her şeyi büyüten kalbim yine mutsuz.