“İki dakika ağlayabilsem rahatlayacağım, olmuyor”
Günlerdir bu cümle geçiyor aklımdan. Boşalır boşalmaz seks arzum
geçecekmiş gibi. Çözümü bu kadar basitmiş de ben başaramıyormuşum gibi. İki
dakika ağlayabilsem diyorum, geçecek. Aklım öyle diyor: Ağla iki dakika,
geçecek. Ağlayamıyorum. İçimden ilk çıkarışım bu cümleyi;
kınanın-düğünün-uykunun-kahvaltının-alışverişin-gezme tozmanın ardından, yola
düşmeden-yorgunluğun pençesinde son anlarda, Adana’da, sıcak-nemli-cehennem
gibi bir mutfakta oldu. Uzun süredir tutuyordum.
Gülümsemeye devam ediyordum. Daha
da ısınsın diye dünya, çay almak için mutfağa geçince en sevgili kadın dostla,
ağzımdan fırladı. O yükselmeyle ağlarım sandı belki aklım ama olmadı. Sinir
oldu, öfke doldu, kustu. Ağlayıp pışpışlanmak yerine, zehirli diline destek
buldu. Yani yine ağlayamadan poposunun üzerine oturdu.
Sabahtan beri kitaplar alıyorum elime, dergiler, elektronik
aletler, fikirler, çaylar, kahveler, ağır metaller… Hep aklımda aynı cümle.
Bırakıyorum hepsini, düşüneyim, düşüneyim de çıkayım şu işin içinden,
ertelemeden, gömmeden, savaşarak diye. Olmuyor. İki dakika ağlamaya ihtiyacım
var sadece. Biliyorum. Eminim. Öyle olur sanıyorum. Diye düşünüyorum.
Bilmiyorum.
Hayatıma anlam katsam diye bakınıyorum sabahtan beri. Yıldönümlerinin
verdiği gazla. Ne yapsam. İstanbul’a taşınacağım ya şubat ayında. Daha ne
olsun. Ama çok var. Hemen bir anlam. Anlam, anlam, anlam. Anlam bulmam lazım.
Dün eski sevgilime gittim gözden kaçırdığım bir anlamı var mıymış diye ama yok.
Bugün şu anki sevgilime günaydın mesajı çektim, içim hasretle dolar mı diye,
yok. Çayım kahvem aynam cımbızım keyfime mi baksam dedim, yok. Dün üç sinema
organında dört yazı yayınlattım, kendimle gurur duyayım desem, yok. Anlam lazım
bana. Evlensem, çocuk yapsam. Güldürmeyeyim kendimi. Kimi kandırıyorum. Kadını
boğazlar, çocuğu birine hediye ederim. Yok.
Bu gece farklı olsun en azından diye düşündüm sonra. Aklıma ilk
gelen şey “En Yüksek Yer” oldu. Hayatımın aşkıyla, yıllar yıllar önce, hadi
bilmiyor gibi yapmayayım, 2006 senesinde, ailesinin arabasıyla yollara düşmüş,
bizi boğan bu şehrin en yüksek noktasına gitmeye karar vermiştik. O zamanlar
bana lüks olan miniDV kameram elimde, yedek kasetlerim cebimde, hiç kapatmadan
vizörü, çekmiştim her saniyeyi. Sigaralarımızı tüttürmüş, yumuşak-alkolsüz içeceklerimizi
kaldırmış, mutluyduk. Hiç bitmeyecek gibi. O dağın kralı gibi. En yüksek
yerdeydik. Birbirimizden başka hiçbir şeye ihtiyacımız yoktu. Mutluyduk. Bir
daha oraya gitmedik. Ne birbirimizle, ne başkasıyla. Ben hariç, yakın zamanı
saymazsak. Kuralı bozdum. En tepeye olmasa da, yükseklere çıktım başkasıyla.
Uğursuzmuş o dağ bana.
Bu gece farklı olsun diye düşünüyorum. Evde saat 00.00 olmasın.
00.00 olsun ama ben evde olmayayım. Bilgisayar ekranına bakmayayım. Hatırşinas
arkadaşların güzel dileklerini tepede karşılayayım. Maraş’ın ışıklarına son kez
oradan bakayım. Hayatımın aşkını kaybettim. İhanetimin ortağını kaybettim.
Belki bu kez de kendimi kaybederim. Ölmem ama başka biri olurum. Dönüşürüm. Giderim.
Seneye bu zamanlar başka bir şehrin ışıklarına bakarım. İstanbul’un. Benim için
hiçbir anlam ifade etmeyen tepelerde dolaşırım. Çok fazla anı birikti Maraş’ta.
Her taşın bir hatırası oldu. Maraş’ın, Adana’nın, Antep’in… Taşınmaz oldu.
İstanbul’a gitmek gerek. Kimseyi hatırlatmayan yollarda yürümek gerek artık. Ağlamayı istememek gerek.
Belki ağlarım ama bakarken yüksekten ışıklara bu gece. Biliyorum. İki
dakika ağlayabilsem rahatlayacağım. Yani, sanırım.
